سخنرانی استاد رحیم پور ازغدی در پاسخ به این سوال که آیا مشروعیت یک حکومت دینی می تواند از آرا مردم باشد یا نه؟ و این مشروعیت الهی انتسابی باب نظارت و انتقاد را باز می کند یا نه؟
سر خوش ز سبوی غــم پنهانی خویشم چـون زلـف تـو سـرگرم پریشانی خویشم در بزم وصــال تو نـگویـم ز کــم و بیـــــش چـون آیـنـه خـو کـرده بـه حیرانی خویشم لــب بـــاز نـکردم بـه خروشـی و فـغـانـی من مـحـرم راز دل طـــوفـانـی خویشم یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی یک عـمـر پـشیـمـان ز پـشیـمانی خویشم از شـوق شـکر خنده لبـش جـان نسپردم شـرمنده ی جان و ز گران جانی خویشم بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم هر چنـد امـیـن ، دل بـسـتـه ی دنـیـا نـیم امّا ، دلبسته ی یاران خراسانی خویشم (شعر آقا خامنه ای)
